..to już bukiet

Impreza urodzinowa była już zaplanowana w najmniejszych nawet detalach. Kaśka i Anka po wielu burzliwych dyskusjach, ustaliły listę gości. Była dość imponująca. Ale stwierdziły, że nie ma co się szczypać. Długi weekend i urodziny należy uczcić porządnie, albo wcale.
- Potwierdziłaś rezerwacje w ośrodku?- zapytała Kaśka dwa dni przed podróżą.
- Tak, Maciek dzwonił tam wczoraj. Ja na wszelki wypadek dziś. Mają nas wpisanych, dwa dziesięcioosobowe domki będą czekały na nas.
- A co z namiotami?
- Będzie można je rozstawić na trawnikach obok domków. Dali nam dwa położone lekko na uboczu, żebyśmy się nie musiały liczyć z innymi ludkami. Wiesz, może być tam ktoś z dziećmi, czy psami.
- Nie, no ekstra.
- Stresujesz się tą imprezą, czy tym co Cię czeka po powrocie?- Anka jak zwykle nie bawiła się w delikatność.
- Mówisz o obronie? Olewam to na chwilę obecną. Z góry prostym sikiem. I tyle. Co miałam zrobić, zrobiłam najlepiej jak umiałam. Reszta należy do promotorki. Mam nadzieję, że nie nawali.
- Czemu miałaby nawalić?
- Słyszałam historię, jak rok temu zmieniła jednej dziewczynie termin egzaminu i zapomniała ją o tym poinformować.
- Żartujesz??
- Nie.... Laska się dobijała do niej wszelkimi możliwymi sposobami. A ta wieczorem przed dniem obrony napisała jej, że czekali na nią tydzień temu. Dasz wiarę??
- No proszę Cię!!!! Co za babsztyl!!! Mam nadzieję, że dziewczyna się obroniła....
- Obroniła, ale zrobiła niezłą burdę w dziekanacie. Poszła do prodziekana nawet. Ten na szczęście ją kojarzył z zajęć, więc się za nią wstawił. Słuchaj, dopisali ją do listy broniących się dzień później, niż miała zaplanowane. Na jej szczęście moja promotorka siedziała wtedy w komisji.
- No to ja mam nadzieję, że Twoja obrona pójdzie mniej stresująco...
- Ja też... Ja też... Chcesz kawy?
- Zawsze- z uśmiechem odpowiedziała Anka. - Maciek się spóźnia... Umówiliśmy się na zakupy przedimprezowe. Miał być pół godziny temu...
- Może stoi w korku?
- Wkurza mnie niemiłosiernie takie jego zachowanie, mógłby chociaż dać znać smsem.
- Panikujesz jak zwykle. Może nie ma jak Cię powiadomić.- W tym momencie usłyszały odgłos domofonu. Ktoś na dole wpisywał kod. - Wstaw proszę więcej tej wody na kawę. Jak znam życie, obojętnie kto idzie, na pewno do nas dołączy.
Po krótkiej chwili w kuchni siedziało pięć osób. Z Maćkiem przyszła Marysia. Okazało się, że spotkali się pod jej uczelnią. Maciek miał niedaleko rozmowę w sprawie stażu. I przyjechali razem.
- Tak, były korki. Niesamowite. Tramwaj zderzył się z ciężarówką.
- Cholera, Maciek. Czy nie mogleś dać znać, że się spóźnisz?
- Aniu, czemu znów panikujesz?
- Czemu? Bo nie ma dżemu! I bo wiem, jak potrafisz jeździć.
- Jak?
- Jak Knight Rider- odparła z poważną miną Ania. W tym momencie wszyscy zebrani ryknęli śmiechem.
- Macie coś na obiad- chłopak z nadzieją w głosie popatrzył po zebranych.
- Ja mam gołąbki. Trzeba obrać ziemniaki i zrobić sos. To wystarczy dla wszystkich.
- No to Maciusiu, skarbie. Łap się za ziemniaki. Ja zrobię sos- rozdała polecenia Anka.
- A ja spadam- wymigała się Kaśka. - Poczytam trochę do obrony. Zawołajcie, jak będzie gotowe.
- O! Patrzcie ją! Cwaniara- zawołała za nią Marysia. - Będziesz zmywać!
- Może będę, może nie będę- Kaśka pokazała przyjaciółce język i zniknęła w swoim pokoju.
- Wkurwiać mnie to zaczyna- wyszeptała Anka, kiedy za Kasią zamknęły się drzwi. - Ciągle stoją te jej brudne kubki po kawie, zmywa naczynia i zostawia w zlewie noże... Cholera! Też bym chciała przyjść na gotowe. A nie w pracy sprzątać, zmywać. W domu to samo. Ehhhh...- trzasnęła garnkiem o stół i zaczęła wyciągać składniki potrzebne do przygotowania sosu. Maciek i Maria spojrzeli po sobie. Oboje czuli, że zadyma wisi w powietrzu. Mieli tylko nadzieję, że nie rozpęta się podczas weekendowego wyjazdu.